Parthenon

Als men door de Propyleëen het heilige plateau heeft betreden, ligt daar de grootste tempel van de Acropolis, het Parthenon. Deze 70 meter lange, 31 meter brede en 20 meter hoge tempel, was de eerste tempel die in de 5e eeuw voor Christus op de Acropolis verrees.
Deze tempel is gebouwd voor de Griekse stadsgodin Athene. En dan speciaal voor de godin Athene in de vorm van Athene-Parthenos (Athene de Maagd). Hier heeft het Parthenon ook haar naam aan te danken, die trouwens pas later bedacht werd.
Het Parthenon is gebouwd door de Griekse architect Ictinus, en is gebouwd in de Dorische orde. Het bestaat uit een cella (centrale hal, waar ruimte was voor het godenbeeld), een voorportaal en een achterkamer met achterportaal. De cella bestond uit twee gescheiden delen.
Om het achterportaal en het voorportaal staan zes zuilen. Daaromheen bevindt zich nog een buitenste zuilengalerij met 46 zuilen. Zo komen we in totaal uit op 52 zuilen.

Het Parthenon staat bekend om zijn mooie decoraties. In totaal is er op het Parthenon 200 meter reliëf te zien, gemaakt door beeldhouwers uit heel Griekenland.
Een van deze decoraties is het 160 meter lange fries aan de binnenkant van de zuilengalerij. Dit fries stelt een lange processie tijdens de Panathenaeën (zie: Agora) Een opmerkelijk punt is dat er in het Parthenon verschillende stijlen door elkaar gebruikt zijn. De buitenste zuilengalerij was gebouwd in de Dorische orde, terwijl het 160 meter lange doorlopende fries aan de binnenkant van de zuilengalerij juist kenmerkend is voor de Ionische orde. Zo krijg je dus een combinatie van Dorische metopen en triglyphen aan de buitenkant, maar een lang Ionisch fries aan de binnenkant.
Tegenwoordig zijn deze decoraties nog steeds te bezichtigen, weliswaar gedeeltelijk vernietigd of beschadigd door de tijd.

Tussen het Parthenon en de Propyleeën staat aan de heilige weg ook een 12 meter hoog beeld van Athene (zie hiernaast), gemaakt uit goud en ivoor. Dit zorgde ervoor dat de productiekosten erg hoog waren. Het schijnt dat dit beeld ongeveer een derde heeft gekost van wat alle andere gebouwen op de Acropolis bij elkaar hebben gekost. Dit geeft een goed beeld van de waarde die dit beeld in die tijd heeft gehad. Toen werd het om spirituele redenen gebouwd, wat tegenwoordig niet meer te begrijpen is omdat wij allen (misschien onderbewust) materialistisch ingesteld zijn. Het beeld is ontworpen door de beeldhouwer Phidias. Dit beeld is in de loop der tijd verlo- beeld van Athene ren gegaan, zodat het nu helaas niet meer te bezichtigen is.

Propylaeën
De Propylaeën is een overdekte entree tot het heilige gebied van de Acropolis, en gebouwd tussen 437 en 432 v. Chr. door de Atheense architect Mnesikles. In deze eeuw, werd hij gebruikt als tentoon- stellingzaal, waar beelden en schilderijen ten toon werden gesteld. De Atheners verzamelden zich hier, en praatten over politiek, filosofie en andere aspecten van hun 'geliefde' stad.
Tegen de cella van de Propylaeën liggen twee kamers. De noordelijke daarvan werd in die tijd gebruikt als toonzaal voor schilderijen, terwijl de zuidelijke kamer, die nooit helemaal afgebouwd was, meer ingericht was als een toonzaal voor beelden en als een entree naar het Nikè-tempeltje. De tempel ligt aan de westkant van de rots, en is ontworpen door de architect Mnesicles, en is gebouwd in de jaren 473 tot 432 v.chr, onder het bewind van de Griekse stadhouder Pericles (in het hoofdstuk Geschiedenis zullen we verder ingaan op deze man en zijn daden).
De bouw van de werd stil gelegd door de Peloponessische Oorlog (de oorlog tussen de Grieken en de Perzen), en om onduidelijke redenen is de tempel nooit helemaal afgemaakt.
De ruïnes zijn vandaag de dag nog steeds te bezichtigen. De Propylaeën zijn gebouwd over de resten van een eerder gebouwde tempel heen, die gebouwd was onder de leiding van Pissitratus, de Atheense stadhouder voor Pericles. De Propyleëen bestaan uit een centraal bouwwerk en twee later gebouwde vleugels.Dit is te zien aan het feit dat de zuilengalerijen aan de west- en oostkant van het gebouw een rij Dorische zuilen hebben, terwijl twee dunnere rijen Ionische zuilen de centrale hal in drie delen splitst. De Dorische architectuur vormt een perfecte combinatie met de Ionische zuilen, terwijl het wel twee verschillende stijlen zijn.
De Dorische zuilen lijken op die van het Parthenon, alhoewel ze veel zwaarder zijn.
De Ionische zuilen staan aan weerszijden van de Heilige Weg, die gebruikt werd tijdens de Panathenaeën (zie: de Agora)

Nikè-tempel
Dit gebouw is het kleinste tempeltje van de Acropolis, maar ondanks zijn grootte heeft het toch een grootse uitstraling. Het is net als het Parthenon en de Propyleëen gewijd aan de godin Athene, maar deze is specifiek gewijd aan de godin Athene in de vorm van de gevleugelde godin van de overwinning, nl. Athene-Nikè. Het ligt aan de voorkant, en straalt zo een beetje nieuwe hoop uit, die mensen in moeilijke tijden van de wanhopige strijd tegen de Spartanen en hun bondgenoten weer nieuwe moed gaf, om te strijden tegen deze vijanden. Dit tempeltje staat bij de ingang van de Acropolis, tegen de Propyleëen aan, en gebouwd op een Myceens vestingwerk. Het idee om deze tempel te bouwen ontstond in 448 v. Chr. en het is in 420 v. Chr. ontworpen en gebouwd door de Griekse architect Callicrates. Het is een prachtig voorbeeld van de Griekse bouwkunst. De gehele tempel is in de Ionische stijl (zie Erechtheion) gebouwd, dit is de enige tempel op de Acropolis die geheel in deze stijl is gebouwd, de rest van de tempels zijn niet geheel of geheel niet in deze stijl gebouwd. Het gebouw bestaat uit een eenvoudige cella, een voor- en achtergang met vier Ionische zuilen. Het heeft een doorlopend fries in laagreliëf, waarop de strijd tussen de Grieken en de Perzen is afgebeeld. De oorlog werd beslist door de slag bij Plataiai, die gewonnen werd door de Grieken. Laagreliëf betekend dat de beelden niet los van de achtergrond kwamen. Er zit dus minder 3D in dan bij hoogreliëf, waar de beelden wél loskomen van hun achtergrond.

The diminutive temple of Athena Nike, the winged goddess of Victory, stands southwest of the Propylaea, on a rebuilt Mycenaean fortification. The name of the architect was Callicrates and it was erected somewhere around 420 BC It is a wonderful example of a amphiprostyle temple with Ionic porticos of four columns on the front and rear porches, and only measures 5.64 by 8.34 m, or 18.5 by 27 ft. It is the only wholly Ionic building on the Acropolis, and remained intact until 1686, when the Turks dismantled the building to use the blocks in fortifications. It was reassembled hastily in 1836 and then more carefully re-erected by Balanos and A. K Orlandos in 1935-40.

When the temple was completed in het gewoel of the Peloponnesian War, the Athenians added a protective borstwering, which was composed of marble zerken. It was but an expression of the Athenians' determination and hope for final victory. Those of the slabs that have survived are now in the Acropolis Museum. Another sign that the Athenians were determined to win the exhausting war with Sparta is the statue in the cella of the temple. It shows the Athena as Nike Apterus, the goddess of victory without wings. Most likely the Athenians had taken away the wings of the goddess of victory in the hope that she would stay in Athens after the first successes against Sparta.

Erechtheion
Als we dan de weg volgen komen we bij het Erechtheion. Dit bouwwerk is maar gedeeltelijk gewijd aan de godin Athene. Het gebouw bestaat namelijk uit twee verschillende kamers, waarvan er één gewijd was aan de god Poseidon (Erechtheus, hiervan is de naam Erechtheion afgeleid), de god van de zee, en de andere kamer aan Athene.
De cella van Athene ligt aan de oostkant van het gebouw. Hier stond het oude, Archaïsche beeld van deze godin (de Archaïsche periode was de eerste periode in de Griekse beeldhouwkunst). Dit beeld werd dag en nacht door een ingenieuze lamp, bedacht door een zekere Kallimachus, belicht. Deze lamp, gevuld met vloeistof, werd maar
Men weet niet door wie dit bouwwerk gebouwd is.
Het oorspronkelijke doel van dit gebouw was het bergen van heilige voorwerpen.
Het gebouw heeft een aantal ongewone zuilen. Zes van het totaal aantal zuilen stellen namelijk vrouwenfiguren voor. Dit worden Kariatiden genoemd. Dat zat zo: in de oorlog van de Grieken tegen de Perzen kozen de bewoners van Kariai, een Spartaans stadje op de Peloponnesus, partij voor de Perzen. Toen de Grieken de oorlog hadden gewonnen, weren de Karyanen voor deze daad gestraft. De mannen werden gedood en de vrouwen werden tot slavin gemaakt. Deze geschiedenis beelden de zes vrouwen uit. De Kariatiden zijn boven het graf van Cecrops geplaatst, de eerst koning van Athene.
Het werd afgebouwd in 406 v. Chr. en heeft een hoogreliëf, waarop de geboorte van Poseidon is afgebeeld. Aan de westkant van het gebouw staan altaars van Poseidon, Hephaistos en de held Butes. Hier, aan de westkant, zijn ook de gaten in de rots zichtbaar die Poseidon met zijn drietand gemaakt zou hebben tijdens een de Kariatiden
een onenigheid met Athene. Dit gebouw is grotendeels in de Ionische bouworde gebouwd. De Ionische bouworde houd in dat alles meer decoratief en speelser en minder streg en consequent ingericht is als voorheen. Alles is zo sierlijk afgewerkt dat de werkelijke functie bijna niet meer opvalt.

The cella of Pallas Athena was located in the east part. Here the old Archaic statue of the goddess was placed and lighted day and night by a very ingenius lamp which was invented by Callimachus who is traditionally credited for the invention of the Corinthic capitel. Above the lamp, which was only filled once a year, hung a bronze palmbranch which was supposed to remove the smoke from the temple. Furthermore old pieces of art were kept in the cella like the ancient wooden statue of Hermes, the xoanon, which was blessed by Cecrops, a folding-chair made by the father of arts Daedalus, and several trophies from the Persian wars as the suit of armour of Masistius and the sword of Mardonius, both Persian generals during the battle of Plataea.

The altars of Zeus Hypatos, of Poseidon and Erechtheus, of Hephaistos, of the hero Boutes, of the Thyechoos, and the very ancient xoanon of Hermes, all had to be accommodated harmoniously. Lastly room would have to be found for the sacred olive and the sanctuary of Pandrosos which included the altar of Zeus Herkeios. The architect succeeded by subtle and ingenious use of the differences in level to produce an astonishing temple which satisfied the requirements of all these cults. He respected the traditions and at the same time introduced striking innovations.

The resulting building may appear complicated at first sight, but it bears the mark of true genius and contains more original feature than any other structure in the Greek world. It consists of three almost independent sections (the main temple, the north extension and the porch of the caryatids) with three separate roofs, and is built at four different levels. Ionic columns of three different dimensions and proportions are used, and, following an old Ionian custom, use is also made of corai as supports for the entablature - the famous caryatids. The Erechteum is the finest expression of the Ionic order, yet the building loses none of the compact austerity of classical Attic architecture. The frieze of Eleusinian stone is of a deep grey colour, and relief figures were attached to it and secured by means of metal connecting pins set in the slabs.

Theater van Dionysus
Het theater van Dionysus werd niet zoveel gebruikt door de Atheense bevolking, zij speelden vooral in het Odeon. Er kwamen natuurlijk beroemde acteurs. Dit waren meestal drie mannen en zij speelden dus ook de rollen van de vrouw, wat meestal een erg komisch gezicht was.

Het Odeon
Dit is het andere theater dat tegen de Acropolis aan ligt. Dit theater was echter een stuk kleiner dan het Theater van Dionysus. Daarom werden hier door de plaatselijke bevolking toneelstukken gespeeld die niet veel publiek trokken.

De Agora
De Agora was de Heilige Weg, die dwars door Athene loopt, en eindigt op de Acropolis. Een keer in de 4 jaar werd langs deze weg de Panathenaeën gehouden. Dit was een volksfeest van de Atheners ter ere van de stadsgodin Athene. Hierbij slingerde zich een lange processie van Atheners over de Heilige Weg. De Agora loopt onder de Propylaeën door, tot boven op de Acropolis bij het Parthenon en het Athene-beeld.

Geschiedenis
Dit hoofdstuk vertelt hoe het de Acropolis door de jaren heen is vergaan.
Doordat de Acropolis het stadsbeeld van Athene domineerde, kon in de vijfde eeuw voor Christus de Atheense staatsman Pericles hier handig gebruiken om dit het boegbeeld van de Griekse cultuur te maken. En na de oorlog tegen de Perzen realiseerde hij dit ook. Rond 450 v. Chr. begon hij met de wederopbouw van de tempels van de Acropolis, dit was nodig omdat deze geheel door de Perzen verwoest waren. Binnen vijftig jaar verrezen het Parthenon, de Propylaeën, het Erechtheion en het kleine Nikè-tempeltje. Deze tempels moesten niet alleen als woonhuis voor de goden dienen, maar ook moesten deze herinneren aan de overwinning op de Perzen.

Gebruikte bronnen
De meeste informatie hebben we gevonden op het Internet.
Hier volgen de sites: