1. Door een onbegrijpelijke onvoorzichtigheid is in het studiecentrum voor kernsplitsing het gevaar in de kernreactor naar buiten getreden. Drie mannen, Martin Molenaar, Alfred Benting en Harry Dupont, zijn radioaktief besmet. Water, zeep, zalven en chemische produkten hebben de radioaktieviteit niet doen dalen en ze zijn naar een speciale afdeling van het academisch ziekenhuis overgebracht. De zieken leven in een vreemde, afgesloten wereld. Ze mogen geen bezoek ontvangen. De verpleegsters zijn geheel gekleed met isolerende pakken.
Voor Dupont is de gedwongen gevangenschap een kwelling. Benting neemt de zaken berustender op. Er zullen altijd en overal slachtoffers zijn, denkt hij. Ook dit nieuwe gevaar zal voortaan buit opeisen. Ze zijn opeens ineressante medische objecten geworden. De professoren weten niet wat zal helpen en proberen alle mogelijke spullen uit. Martin is er het ergste aan toe, zijn huid zit vol blaren, die tot verrotting overgaan. Hij moet vreselijk overgeven en lijdt aan onmenselijke diaree. Dupont begint zijn haren te verliezen. Martin wordt weer eens onder narcose gebracht en onderzocht. Toch hoort hij de professor zeggen dat het aantal witte bloedlichaampjes fataal is teruggelopen. Hij heeft niet meer dan een dag te leven, de anderen niet meer dan acht dagen. Dit geeft hij aan Benting en Dupont door. De volgende dag wordt Martin weggehaald en komt niet meer terug.

2. Dupont wil weg, hij wil niet in afzondering wegrotten, zonder zelf op enigerlei wijze zijn lot te bepalen. Benting werpt tegen, dat ze zeker gezocht zullen worden, omdat ze een gevaar beteken voor de bevolking. Hij vindt het onverantwoordelijk de radioactiviteit verder te verspeiden. Dupont zegt daarentegen dat ze hun in stilte zullen zoeken, om geen paniek te zaaien. Ze hebben nog vier dagen te gaan. Benting heeft wel bewondering voor de rebellie van Dupont, maar hij laat zich slechts langzaam overtuigen.

3. 's Avonds, na het eten, gaan ze er vandoor. Ze nemen de lift naar de kelder en pakken een ziekenwagen die klaar staat om uit te rijden. Ze rijden bij Dupont langs, die in een flat woont. Via de huistelefoon vraagt hij zijn vrouw om kleding en geld. Hij gaat niet naar boven. In het stadspark gaan ze uiteen. Dupont overlijdt in een cafe wanneer hij zijn hand snijdt aan een glasscherf en dood bloedt omdat er niet meer genoeg bloedstollende elementen in zijn bloed zaten. Benting gaat naar zijn oude, onhartelijke tante toe, bij wie hij, toen hij student was, ook verbleef. Na twee dagen vertrekt hij naar het station.

Epiloog: Benting voelt zich wegglijden in een vochtige gang. Hij hoort boven zich de mensen over hem praten. Ze denken dat hij dood is. Er komt een dokter, die ook de dood constateert. Hij wordt weggebracht. Als Benting weer wakker wordt, ligt hij op een blauwe steen. Er liggen nog twee figuren. Een ervan blijkt Lava te zijn. Zijn hoop vervliegt, hij had de tijd verlaten.

De tijd
Het verhaal kan zich tussen nu en 1960 afspelen, rampen met kernenergie kwamen voor en kunnen nog altijd voorkomen. De juist tijd kun je niet uit het boek opmaken.

De plaats
Het verhaal speelt zich grotendeels af in het Academisch ziekenhuis.

De personen
De hoofdpersonen zijn duidelijk Alfred Benting, Harry Dupont en Martin Molenaar.

Het boek
De titel wijst niet alleen op het gevaar van radioactiviteit in een atoomcentrale, maar vooral op het gevaar van de radioactiviteit in de menselijke relaties en de eenzaamheid van de mens in de moderne samenleving en zijn vervreemding van de naaste. De situatie van Dupont en Benting staan voor die van de moderne mens in het algemeen.